Pseudonimy polityków
„Wielu polityków z wizerunkowego punktu wiedzenia jest pustych jak bęben Rolling Stonesów, a umiejętnie dobrany pseudonim potrafi sprawić, że zapadną w pamięć wyborców” – ocenia doktor Wojciech Jabłoński, politolog. 
Pseudonimy polityków zwykle wymyślane są przez rywali z wrogich partii, czasem przez dziennikarzy, a czasem – przez kolegów. Nie wszyscy są zadowoleni z przypiętych im pseudonimów. Najczęściej są to przekręcone nazwiska czy ich części (Jacek Kurski – „Kura”, Julia Pitera – „Pantera”, bracia Kaczyńscy – „Kaczory”), czasem oddają cechy charakteru czy zachowania (ze względu na ograniczoną mimikę twarzy i dość sztywne zachowanie Waldemar Pawlak nazwany został „Cyborgiem”). Nieliczne – od zdarzeń związanych z danym politykiem („Jacuzzi’ to pseudonim Zbigniewa Wassermanna, który przez długie lata toczył sądowe batalie z ekipą robotników, która miała wadliwie zamontować w jego domu wannę z hydromasażem).
Podczas wyborów prezydenckich w 2000 roku otoczenie Mariana Krzaklewskiego starało się upowszechnić jako jego pseudonim „Krzak”, ale nie wzbudziło to zbyt wielkiego odzewu u wyborców i Krzaklewski z powodu uniesionego w wodzowski sposób podbródka zaczął być raczej przezywany „Duce”.
„Tak jak złośliwy pseudonim może narobić szkód wizerunkowych, tak dobry efekt może przynieść upowszechnienie ksywki wskazującej na pozytywne cechy polityka” – uważa Wiesław Gałązka, specjalista od marketingu politycznego – „Taka sztuka udaje się jednak o wiele rzadziej. Koronnym przykładem jest Leszek Miller. Jego otoczeniu udało się doprowadzić do tego, że w pewnym okresie powszechnie nazywany był Kanclerzem”.
Z kolei przykładem negatywnego, prześmiewczego pseudonimu – działaniem czarnego PR – jest nazywanie Hanny Gronkiewicz-Waltz mianem „Gronkowca” albo „Bufetowej”.
Źródło: Wiktor Ferfecki, Jojo, Perukarz i Nielot z Sejmu, Rzeczpospolita, 6 października 2009.
6 października 2009